CEM KURTULUŞ
geçmiş erik II

bir burkuğa çare olarak savuruyorum eklemlerimi.

sapı kırık gül sevgiliyi bulmuyor.

anın gözü vücut değil maddesine -
tırmanılası bir dağ
ve bazen tozdan farksiz bir et yığını şortun cebinde.

ayağındaki nasırı törpüleyeceğin küvetin boyası aşınmış,
tazziklisini alacağız -
virütik elleri dokunmasın tesisatçıların.

çıtırtılarla esniyor ev.
ahşaba çalarak diliyor sessizliği.

bir elinde satır
bir elinde nasır
ışığı da eriyor mora çalan eriğin.

ateşim çıkıyor
muma düşünce
çürümüş kemikleri.

dişleri kemiriyor
kapansa da gözlerim
güneş de geçse başıma
ve göğü çöl bir dağ gibi yeşillense çillerim,
bu çimensiz bir hatırlama biçimi
delirmelerin.